Ерте, ерте, ертеде бір жасыл алқапта Айбар деген жас жігіт өмір сүріпті. Ол ақылды, еңбекқор, арманы көп екен. Бір күні ол жолай белгісіз қартты кездестіріпті. Қарт Айбарға жарқыраған бір дән ұсынып:
— Мұны ексең, уайымыңды ұмытасың, жүрегің жеңілдеп, өмірің әп-сәтте әдемі болады, — депті.
Айбар ойланып тұрмай, дәнді егіпті. Көп ұзамай ол ерекше гүлге айналыпты: иісі тәтті, түсі көз жауын алады. Айбар гүлге күнде келіп, иісін жұтып, өзін бақытты сезінетін болыпты.
Бірақ уақыт өте келе ол гүлсіз бір күн де тұра алмай қалыпты. Гүл солған сайын Айбардың өзі де әлсірей бастапты: достарын ұмытып, еңбектен қол үзіп, армандары көмескілене беріпті. Ал гүл керісінше, оның күшін сорып, тамырын тереңге жая беріпті.
Бір күні Айбар айнаға қарап, өз-өзін танымай қалыпты. Сол сәтте баяғы қарт қайта келіп:
— Бұл гүл — есірткі. Ол алдымен тәтті көрінеді, бірақ түбінде адамның өмірін тартып алады, — депті.
Айбар қорқып, көмек сұрапты. Қарт оған:
— Гүлді жұлу оңай емес, бірақ мүмкін. Ол үшін шындықты мойындап, жақындарыңның көмегін қабылдауың керек, — деп кеңес беріпті.
Айбар достарына барып бәрін айтыпты. Олар бірге гүлді жұлып, алқапты тазартыпты. Күндер өте Айбар қайта күшейіп, өз армандарына оралыпты.
Содан бері алқапта бір заң бар екен:
«Жалған бақытқа сенбе, шынайы қуат — өзіңде және сені сүйетін адамдарда. Шынайы бақыт еңбекте, адал жүректе болады».
Нұрханова Қарақат Ерланқызы, №199 орта мектебінің 8-сынып оқушысы, Қармақшы ауданы, Төребай би ауылы
Өзге де жаңалықтарды оқу үшін Telegram арнамызға жазылыңыз!