Ерте, ерте, ертеде, бір патшалықта, бір қиял-ғажайып мемлекетте Иван-царевич өмір сүріпті. Ол шапшаң, күшті болыпты және Лукоморье құрамасының намысын қорғап, футболды бәрінен де жақсы ойнаған екен. Бірақ бір күні ол орман шетінде күмәнді түрде сергек көрінген Қожайын Көшейге жолығыпты.
— Ваня, — деп қырылдай сөйлепті Көшей, — саған жаттығу мен тәртіптің не керегі бар? Менің «Тұманды Дурманымнан» бір жұтым іш. Бір-ақ жұтым — барлық қиындықтар жоғалып, күшің шексіз болады!
Иван ақылды жігіт болса да, қызығушылық танытыпты. Құтыны қолына ала бергенде, бұталардың арасынан салауатты өмір салтының білгірі Сұр Қасқыр атып шығады.
— Тоқта, Иван! — деп ақырыпты Қасқыр.
— Бұл ыдыста күш емес, алдамшы елес бар. Көшейдің өлмейтіні — өзі ішпей, бұл умен өзгелердің өмірін жалмағанынан. Алдымен өзіңді жұлдыздарға ұшып бара жатқандай сезінесің, кейін қайтар жолы жоқ тұңғиыққа құлайсың. Ақылың тұманданып, бұлшықеттерің әлсірейді, ал достарыңның орнында тек бос жалғыздық қалады.
Иван Көшейге мұқият қарапты: терісі бозарып, көзі бос, қолы дірілдеп тұр екен. Сонда ол шынайы еркіндік — өз ойыңды өзің басқару екенін түсінеді.
Иван зельені төгіп тастап, секіргішін алып, турникке бет алады. Ал Көшей болса құтыларымен бірге бұрынғыша — ашулы, жалғыз және өз алдауына тәуелді күйінде қала беріпті.
Мораль: спорт пен айқын ойды таңда. Өйткені өміріңнің ертегісі бақытты аяқталуы керек, тұман ішінде емес
Ким Таисия, 6 "А" сыныбы Қызылорда қаласы, Ж.Нурманова атындағы №198 мектеп
Өзге де жаңалықтарды оқу үшін Telegram арнамызға жазылыңыз!