Ертеде, жасыл өзеннің жағасында, қалың ағаштан ойып салынған шағын үйде Айым есімді жас қыз ата-анасымен бірге өмір сүріпті. Өзеннің сыбдыры мен құстардың әуені оның балалық шағының ажырамас бөлігі еді. Айым табиғатты жақсы көретін, серуендеп жүріп жаңа дүниелерді байқауға құмар болатын.
Бір күні ол күріш алқабының арасымен созылған соқпақ жолмен жүріп келе жатып, бұрын көзге түспеген ерекше бақшаны көреді. Бақша іші сан алуан гүлге толы, ал ортасында түрлі түске құбылған, күн сәулесіне шағылысып тұрған жылтыр жидектері бар бұта өсіп тұр екен. Бұтаның қасында ағаш тақтайшаға:
«Бұл жемістер саған қуат береді, бірақ оларды тек бір-ақ рет жеуге болады» – деп жазылыпты.
Қызығушылығын жеңе алмаған жас Айым бір жидекті үзіп жейді. Сол сәтте бойын бұрын-соңды сезбеген күш кернейді, айнала жарқырап, әлем ерекше түске енгендей болады. Бірақ келесі күні таңертең ол өзін әлсіз әрі көңілсіз сезінеді. Кеше ғана болған қуаттан еш белгі қалмапты.
Айым тағы да бақшаға барады. Екінші рет жегенде де күш пайда болады, алайда ол бұрынғыдан да тез жоғалады. Содан кейін үшінші, төртінші рет қайта-қайта келуді әдетке айналдырады. Уақыт өте келе оның жүзінен нұр кетіп, ойы тұманданып, бұрын жақсы көрген істеріне қызығушылығы жоғала бастайды. Ол достарын сирек еске алатын болды, ал жүрегіндегі қуаныш баяу сөне түсті.
Бір күні оның адал серігі – ақылды Түлкі қасына келіп, сыбырлай тіл қатты:
— Айым, сен бұл бақшаның шын құпиясын білесің бе? Бұл жидектер алғашында саған жалған қуат береді, ал кейін сенің ең асыл байлығыңды – ақылыңды, еркіңді, жақындарыңа деген жылуыңды ұрлайды. Олар сені өзіне тәуелді етіп, өміріңді білдіртпей өзгертеді, – деді.
Осы сөздер Айымның жүрегін дір еткізді. Ол бәрін түсінді. Қыз енді күш-қуатты сиқырдан емес, шынайы өмірден іздеуге бел буды: сурет салып, әжесінен естіген ескі әндерді айтты, жаңа өнер үйренді. Бақшадан алыстау оңайға соқпады, бірақ ол табандылық танытты. Күн өткен сайын оның жаны мен ойы тазарып, бойына шынайы күш қуаты қайта орала бастады.
Кейін Айым бақшаның алдына жаңа ескерту жазуын орнатуды ұсынды:
«Сиқыр бар деп сендіретін нәрсе көбіне сіздің ішкі сиқырыңызды ұрлайды».
Уақыт өте келе Айым өз бақшасын өсірді. Ол бақшада білімнің, махаббаттың және адал армандардың гүлдері жайқалды. Енді оның әлемі жасанды жарқылмен емес, шынайы күн сәулесімен нұрланды.
Қорытындылай келе, кейбір «сиқырлы» деген дүниелер адамды қысқа уақытқа ғана қуантқанымен, ұзақ мерзімде ең қымбат нәрселерінен айыруы мүмкін. Ал нағыз күш – адамның өз ойында, жүрегінде және дұрыс таңдауларында. Өзіңді сүйіп, өмірді сиқырсыз-ақ әдемі етіп сүруге болады!
Әбілқасым Асылан,
7 “И” сынып оқушысы
Қызылорда қаласы, С.Лапин атындағы №261 орта мектеп
Өзге де жаңалықтарды оқу үшін Telegram арнамызға жазылыңыз!